avt. ნ.იოსელიანი .(sognatore)
Monday, October 31, 2011
შენი და ჩვენი დღე :)) 31.10.11

დღეს შენი და ჩვენი დღეა... :*
შენი იმიტომ რომ 4 ასოსგან შემდგარი შენი ლამაზი სახელის ხსენების დღეა ...ლუკაობა :* გილოცავ..გილოცავ :)) კიდევ ერთხელ
და ჩვენი იმიტომ რომ ერთი თვე გავიდა იმ დღიდან რაც ერთად ვართ .. რაც ერთნი ვართ..რაც ვბედნიერობთ.. :))
ერთი ბედნიერი თვე ^_^ ლამაზი , ფაფუკი...
მე სულელივით დავითვალე დღეები და უცბად გავიდა ამ თვლაში ერთი თვე...და თანაც ისე გავიდა რომ .. მთლიანად შევივსე იმ სულიერი ბედნიერებით რასაც ფრენა ქვია.. ბედნეირებისგან ფრენა.. და ამის დამსახურება ხარ შენ ..! ♥♥
avt. ნ.იოსელიანი .(sognatore)
Sunday, October 30, 2011
წავუფრენდი :)))
ისე უმოქმედოდ ვარ…რა ვქნა არ ვიცი…
რაც მინდა რომ ვქნა შეუძლებელია…
რაც ხელმისაწვდომად მეჩვენება ისიც გაქრაა…ფანქარი საშლელი და ერთი თეთრი ქაღალდი მინდა…რომ გრძნობები ვხატოო…
მაგრამ თეთრი ფურცლის გარდა არაფერი ჩანს…
ფრენაც მინდა … თუმცა არც ამის ბედნიერება ჩანს..
რა კარგად გავფრინდებოდი…
მაღლა ჩემი გონების მისაწვდომზე მაღლა…
სადაც არავინ იქნებოდა..გარდა იმისა ვინც მაფრენდა ..
ოო..როგორ ვიფრენდიი..
ბევრს ტრიალ…მინდორზე…ძალიან ბევრს…
გავიქცეოდი მერე უცბად ჩავკოტრიალდებოდი.
მინდოოორს…დავაწვებოდიი…
და ჩემი ბავშვობის თამაშს გავიხსენებდიი …
როგორ მიყვარდაა…
მწვანე ტრიალი მინდორი და ლურჯი ცა, თეთრი ქათქათა ღრუბლებით…
ეხლაც მიყვარს…
არა უფრო მეტი …ალუბრისფრად მიყვარს….
ვიფრენდი…მაფრენდა…სიყვარულისფრად მაფრენდა.
თუმცა…ჯერ შორს ვართ…
არც ფრენაოცნებაში…
არც ფანქარი ოცნების კოპლებით…
არც საშლელი შემაოცნებელი…
არც თეთრი ფურცელი…თეთრი ოცნებით…
მხოლოდ ფიქრები…გრძნობები…რომელსაც ხატვის მაგივრად ვწერ :)))
avt. ნ.იოსელიანი .(sognatore)
ფერთა გარდამავლობაში )))
მე მოვიგონე მზე …და მოგიგონე შენ…
მე გამახსენდა ზღვა, ზღვა და ლურჯი ცა..
ფიქრებში განვლილი გზა , გზა რომელიც აღარ არს ..
მიყვარდა ფიქრების თქმა ,
ნაზი ფერების ზღვა, მზე ფერთა გარდასვლა… ცა ცისფერთვალება..
ლამაზი სიტყვების თქმა , ფერების დახატვა ..
ფუნჯით გავლილი გზა , გზა თეთრი პალიტრა ,
ნახატი მასზე არს, ჩემი გრძნობებიც ჰგავს,
ფერთა გრძნობების ზღვა , ტკივილის ტკბილი ხმა…
ცხოვრება ნახატს ჰგავს , ნახატს რომელსაც ვთხზავ …
შიგ ჩემი გრძნობა არს…
გრძნობა რომელიც გგავს…
avt. ნ.იოსელიანი .(sognatore)
შენ , ჩვენ და ცა !
იცი ? თენდება დღე ,მალე ამოდის მზე
და ვახელ თვალებს მეც , კვლავ შემოგხედავ შენ . . !
და კვლავ ვიღიმი მეც , ვიღიმი როგორც მზე ,
მზე მცხუნვარებით გვფენს , თავის ნაზ სხივებს ჩვენ . . !
და ჩვენც ვუღიმით მას , როგორც ლამაზი ცა ,
მე მინდა სიტყვის თქმა , რომელიც კვლავაც გგავს ,
სიტყვას არ ჰქვია ზღვა , არც მზე , არც მთა და ცა . . !
სიტყვას მშვენება აქვს , ოცნების ნახატს ჰგავს ,
ოცნება ჰქვია მას , ბედნიერების ზღვა ,
ცრემლის გარეშე ცა , მზის სხივის ნათება …
რა ჰქვია სიტყვას კვლავ ?
შენ , ჩვენ და ცა !
avt. ნ.იოსელიანი .(sognatore)
ერთი ლამაზი დღე.. 15.10.11
ხანდახან რომ ვფიქრობ თავი ჩემს შექმნილ რომანტიულ ზღაპარში მგონია ^_^ ჩემი ოცნებები ხდება მისი საშუალებით… საოცრად ბედნიერი ვარ ))) საოცრად… თუმცა მეშინია ერთღეს ეს ბედნიერება არ გაქრეს მასთან ერთად… ძალიან მეშინია…. და არ მინდა არა არა .არა !თუმცა მეუბნება რომ ეს არ მოხდება.. მჯერა მაგრამ ..სადღაც მაინც ჩნდება შიში :)) დღეეეეეეეეს მეეეე ვარ ბეეედნიეეეეერიიიი ^_^ აი ძალიან ბედნიერი…და ისე ვფრენ როგორც მაფრინა დღეს… ^_^ რამტრალალა მე ხო არ მაცლიან აქ ჯდომას..ხვალ გავაგრძელებ .((წავედი. avt. ნ.იოსელიანი .(sognatore)
we are ^_^
[10:14:15 AM] luka_axaladze: blogshi
[10:14:18 AM] luka_axaladze: boloshi ro weria
[10:14:24 AM] luka_axaladze: velaparake ukve
[10:14:27 AM] luka_axaladze: neta vis ?
[10:14:47 AM] Sognatore:)))): neta ^_^
[10:15:06 AM] luka_axaladze: da wynarad iyavi ?
[10:15:45 AM] Sognatore:)))): ki.
[10:15:57 AM] luka_axaladze: xshirad unda dagirekos xolme ara?
[10:16:34 AM] Sognatore:)))): roca shedzlebs da roca sachirod chatvlis ^_^
[10:17:33 AM] luka_axaladze: guli da xeli su telefonisken gaurbis xolme
[10:17:55 AM] Sognatore:)))): ra moutmeneli yopila ^_^
[10:18:26 AM] luka_axaladze: siyvarulis bralia
[10:18:33 AM] luka_axaladze: egre fiqrobs tviton
[10:18:50 AM] luka_axaladze: da icis ro es siyvaruli kide karga xani aavsebs mis shav guls
[10:19:14 AM] Sognatore:)))): da misi guli shavi ratoa ?
[10:20:02 AM] luka_axaladze: tkivilisgan shavi aqvs bevri ram gamoiara magras cxovreba jer kidev ar icis ra aris … icis rogor unda moiqces am situaciashi
[10:20:13 AM] luka_axaladze: tasv sheikavebs zedmeti ragaceebisgan
[10:20:27 AM] luka_axaladze: shavi guli nelnela vardsiferi xdeba da
[10:20:32 AM] luka_axaladze: modzraobas iqyebs
[10:20:42 AM] luka_axaladze: rogorc grinchis patara guli
[10:20:48 AM] luka_axaladze: ((mm))
[10:21:07 AM] luka_axaladze: da masac jera rom es shavi guli agar shewuxebs arasdros imitom
[10:21:08 AM] luka_axaladze: rom
[10:21:10 AM] luka_axaladze: icis rom
[10:21:15 AM] luka_axaladze: iq sadgac shors
[10:21:15 AM] luka_axaladze: erti
[10:21:22 AM] luka_axaladze: meocnebe gogona mas
[10:21:24 AM] luka_axaladze: elodeba
[10:21:27 AM] luka_axaladze: ((mm))
[10:22:02 AM] Sognatore:)))): da im meocnebe gogonas saocrad moswons gulis gavardispereba da ese laparaki da saertod yvelaperi ^_^
[10:23:19 AM] luka_axaladze: ((mm))
[10:23:21 AM] luka_axaladze: es
[10:23:25 AM] luka_axaladze: sityvebi guldan amosdis
[10:23:29 AM] luka_axaladze: im shavi gulidan
[10:23:35 AM] luka_axaladze: da zustad eg sityvebi toveben
[10:23:38 AM] luka_axaladze: vardifer
[10:23:40 AM] luka_axaladze: kvals
[10:23:45 AM] luka_axaladze: mis shav gulshi
[10:24:31 AM] Sognatore:)))): xoda shavi gulidan amosuli vardisperi sityvebi im gogonas guls ufro metad vardisfers xdian da iisfershi gadaayavt ^_^
[10:24:47 AM] luka_axaladze: ((mm))
[10:25:06 AM] luka_axaladze: is shavi cdilobs rom misi meocnebe gogona bednieri iyos da
[10:25:15 AM] luka_axaladze: masavit arsdros arasdroos arasdroosss
[10:25:18 AM] luka_axaladze: ar gaushavdes
[10:25:19 AM] luka_axaladze: guli
[10:25:22 AM] luka_axaladze: arasdrosss !
[10:26:05 AM] Sognatore:)))): gogona ki yoveltvis ecdeba shavi guli vardisperi iyos da iisfers emsgavsebodes shavi ki fermkrtal laqad rchebodes warsulad ))
we are ^_^ (sognatore) (sognatore2)
ერთი უცნაური და ჩვენდა გასაკვირად მშვენიერი დღე
29.10.2011 თქვენთვის შეიძლება ეს ციფრი არაფერს ნიშნავდეს მაგრამ ჩემთვის ეს დღე ასე თუ ისე მნიშვნელოვანი იყო და ვფიქრობ რომ არა მარტო ჩემთვის ^_^ კიდევ ერთი ჩემტვისძალიან საყვარელი ადამიანისთვის რომელმაც ჩემი ცხოვრება ძლიერ შცვალა , რა თქმა უნდა კარგისაკენ ^_^ სწორედ ამ დღეს გადავწყვიტე რომ მასთან ვყოფილიყავი და არც ერთი წუთით მარტო არ დამეტოვებინა :* მემგონი ჩემი ჩანაფიქრი განვახორციელე ^_^ ოქრომებრის ერთი ჩვეულებრივი შაბათი დღე ...
ვდგავარ ქუჩაში და ველოდები საოცნებოდ "მარშუტკას" ...
როგორც იქნა მივაღწიე დანიშნულების ადგილამდე ...
გარეთ ცივა...
მეც მცივა ...
შუა ქუჩაში ვდგავარ და მას ველოდები...
ხუთი წუთი ხუთწლად მეჩვენა ...
მაინც არ ვიშლი ჩემსაას და ვდგავარ ...
ველოდები...
მცივა....
ამ სიცივეს კი მისი ნახვით მოტანილი სითბო შეცვლის ...
და აი გაჩერდა დიდი ყვითელი ავტობუსი და ის ჩამოვიდა ....
ჩამოვიდა...
ჩემსკენ წამოვიდა და მის გარდა ყველაფერმა დაკარგა თავისი ფერი ...
მხოლოდ ის ჩანს წვიმაში ...
მხოლოდ ის მათბოობს....
მხოლოდ მითი ვსუნთქავ...
მხოლოდ ის არის ჩემი სიხარულის მიზეზი ამ მომენტში როცა ვიყინები მაგრამ არ ვიმჩნევ ;)
მოვიდა...
მომიახლოვდა....
მისი სურნელი ვიგრძენი და ტანში ჟრუანტელმა დამიარა ...
შევეხე ...
ხელში ავიყვანე...
რაღაც ჩემ ჭკუაში ლამაზი კომპლიმენტი ვუთხარი ....
დავსი მიწაზე ... მართალია არ მინდოდა რო ხელი გამეშვა....
ასე არც მომხდარა ^_^
დავსვი თუ არა ხელები ჩვკიდეთ ერთმანეთს და მთელი დღე არ გაგვიშვიაა :* ^_^
გული გამითბა ....
სული გამითბა...
ხელი გამითბა ....
ახლა შემიძლია რო მეც გავათბო მისი გათოშილი ხელები ...
მოვკიდო და აღარ გავუშვა...
აღარ გავუშვა ...
აღარ.....
არასდროს .....
შუა გამყინვარებაში მე სითბოს ვაფრქვევდი ....
ამისი მიზეზი კი ერთი გოგონა იყო...
პატარა ხუჭუჭთმიანი ....
რომანტიკოსი....
მეოცნებე...
ჩემი ჭკვიანი გოგო :* :* :*
ვდგავარ ქუჩაში და ველოდები საოცნებოდ "მარშუტკას" ...
როგორც იქნა მივაღწიე დანიშნულების ადგილამდე ...
გარეთ ცივა...
მეც მცივა ...
შუა ქუჩაში ვდგავარ და მას ველოდები...
ხუთი წუთი ხუთწლად მეჩვენა ...
მაინც არ ვიშლი ჩემსაას და ვდგავარ ...
ველოდები...
მცივა....
ამ სიცივეს კი მისი ნახვით მოტანილი სითბო შეცვლის ...
და აი გაჩერდა დიდი ყვითელი ავტობუსი და ის ჩამოვიდა ....
ჩამოვიდა...
ჩემსკენ წამოვიდა და მის გარდა ყველაფერმა დაკარგა თავისი ფერი ...
მხოლოდ ის ჩანს წვიმაში ...
მხოლოდ ის მათბოობს....
მხოლოდ მითი ვსუნთქავ...
მხოლოდ ის არის ჩემი სიხარულის მიზეზი ამ მომენტში როცა ვიყინები მაგრამ არ ვიმჩნევ ;)
მოვიდა...
მომიახლოვდა....
მისი სურნელი ვიგრძენი და ტანში ჟრუანტელმა დამიარა ...
შევეხე ...
ხელში ავიყვანე...
რაღაც ჩემ ჭკუაში ლამაზი კომპლიმენტი ვუთხარი ....
დავსი მიწაზე ... მართალია არ მინდოდა რო ხელი გამეშვა....
ასე არც მომხდარა ^_^
დავსვი თუ არა ხელები ჩვკიდეთ ერთმანეთს და მთელი დღე არ გაგვიშვიაა :* ^_^
გული გამითბა ....
სული გამითბა...
ხელი გამითბა ....
ახლა შემიძლია რო მეც გავათბო მისი გათოშილი ხელები ...
მოვკიდო და აღარ გავუშვა...
აღარ გავუშვა ...
აღარ.....
არასდროს .....
შუა გამყინვარებაში მე სითბოს ვაფრქვევდი ....
ამისი მიზეზი კი ერთი გოგონა იყო...
პატარა ხუჭუჭთმიანი ....
რომანტიკოსი....
მეოცნებე...
ჩემი ჭკვიანი გოგო :* :* :*
avt.ლ.ახალაძე(sognatore2)
Sunday, October 23, 2011
ფერები და თეთრი პალიტრა..
ხანდახან ხდება ასე…და ხანაც ისე …
და მაინც ისეა თუ ასე,
მე მაინც ვიღიმი ….
ვიღიმი ….იმიტომ რომ ცხოვრება უფრო ლამაზი ხდება,
ვიღიმი იმიტომ რომ ოცნებების მჯერა
და
ისევ ჩავრომანტიკოსდები…
ისევ ჩუმად, ჩემთვის …
ხშირად ვეუბნები ჩემს თავს
”გაიღიმე ყველაფრის და მიუხედავად ცხოვრება ხომ მაინც მშვენიერია” და
უცბად … ისმის კითხვა ..
”ცხოვრება მშვენიერია ? მაშინ რატომ გიჩნდება სურვილი უთხრა შენს თავს ყოველივე ეს..”
და ვხვდები რომ ეს უბრალოდ ფრაზაა რომელიც მშველის…
მშველის იმაში, რომ ცხოვრების მუქ ფერებს ჩავანაცვლო ბედნიერების ნათელი ფერები…
რომელიც ჩემი ოცნებების ხატვაში შემომელია…
ბედნიერების ფერებს ვიზოგავ… და მუქს ვუმკლავდები…
რომდემდე მეყოფა ოცნებურიფერები…
როდემდე გავძლებ…
აარც კი ვიცი ..
მაგრამ მე მასულდგმურებს…
ჩემს ოცნებებს ალამაზებს…
აცოცხლებს…
ასუნთქებს…
და ხდის უფრო მეტად ფაფუკს…
ოცნებურადჩარომანტიკოსებული ფერები, მხოლოდ მაშინ გამიმრავლდება…
მხოლოდ მაშიინ…
როდესაცც მუქი ფერები,
წითლად შეღებილი გულის ტკვენას დაასრულებს…
მხოლოდ მაშინ ..
მაშინ როცა ფრენას შევძლებ…
მაშინ როცა, ავიღებ ფუნჯს და თეთრ პალიტრაზე დავხატავ ნახატს,
რომელშიც არ იქნება გრძნობა ტკივილი…
და ნახატს დავხატავ …
სიყვარულისფერებში …
ჩემთვის ჩუმად…
avt. ნ.იოსელიანი .(sognatore)
თეთრი ქვა …
მაშინ როცა მზე ჩადიოდა , მაშინ როცა სხივები ძალას კარგავდა…
avt. ნ.იოსელიანი .(sognatore)
მე ვიდექი ზღვის ნაპირთან და ავიღე ერთი , დიდი ლამაზი ქვა….
სურვილი ჩავუთქვი,
სურვილად მომავალი ავირჩიე , რომელიც ჩემი ფანტაზიის უცხო ფერებით იქნებოდა მოხატული.
სურვილში მთავარი გმირიც ავირჩიე , რომელიც ჩემი ფანტაზიის ლამაზი და მსხვილი ფერებით დახატავდა ჩემი ოცნების ნახატს , რომელშიც მხოლოდ მე და ის ვიქნებოდით …
თუმცა სურვილად კონკრეტული გმირი არ ჩამითქვამს..
ალბათ იკითხავთ რატომ …
იმიტომ , რომ იგი არ არსებობს…
ყოველშემთხვევაში დღეს .. შეიძლება ხვალ იარსებოს..
ხო , მართლა იმ თეთრ კენჭში იცით კიდევ რა ჩავაოცნებე ?
კიდევ ერთი დიდი თეთრი ქვა ,
საღამო , მზის ჩასვლა , თბილი სხივები , ლამაზი ტალღები და კიდევ ერთი დიდი ქვა , თეთრი ქვა , თეთრი სურვილით
და
მე მოვუყვებოდი მას იმ საღამოს და ვეტყოდი ,
რომ იმ საღამოს როცა მე ზღვის ნაპირზე ერთი დიდი თეთრი ქვა ვისროლე ,
იმ თეთრი ქვით მე ჩემს ოცნებაში ჩავუთქვი ის ,
და მე ამიხდა …
და დღეს მე შენ ამიხდი ...
და დღეს მე შენ ამიხდი ...
ბავშვობა (სოგნატორე N.ioseliani)
აგვისტოს ერთ მშვენიერ დილას მე მოვევლინე ქვეყანას...
ერთი პატარა ხუჭუჭთმიანი გოგონა ვიყავი...უდარდელი ... არანაირი ფიქრი არ მაწუხებდა გარდა იმისა, ხვალ რომ ვითამაშებდით რა თავგაგასავალი მერგებოდა...
დილით დედიკოს კოცნა მაღვიძებდა ..
. ღამე ტელევიზორის წინ ჩაძინებულს მამიკოს მივყავდი და მისი კოცნა მაძინებდა...
დედა საბანს მაფარებდა, ისიც მაკოცებდა..
. ყოველი დღე ასე იწყებოდა და მთავრდებოდა..
შემდეგ მიმიყვანეს ორსართულიან საშუალო ზომის შენობაში სადაც ბავშვები ან ტირილით მიდიოდნენ ან ღიმილით .
როცა დილა თენდებოდა ჩემი და ყოველთვის ტიროდა ''არ წამიყვანოთ ბაღშიიი'' და მე კი კარებთან მოუთმენლად ვიდექი და ბოლოს ვიწყებდი , ტირილს '' წამიყვანეთ ბაღში '' .. და როცა მიმიყვანდნენ დედიკოს მაგრად ჩავეხუტებოდი და ჩემთვის ჩემს პატარა კუთხეში თამაშს ვიწყებდი.
.როცა სახლში ვბრუნდებოდი ბაბუასთან ერთად, ეზოში შევირბენდი და იქ ვაგრძელებდი თამაშს..
.ვეთამაშებოდი ყველას და ყველაფერს ..
. ცხოვრების ნაზი და ფაფუკი ფერები ყოველთვის მეთამაშებოდნენ..
.მზის სხვები მიღიმოდნენ...
ნიავი კი დაჭერობანას თამაშობდა ჩემთან ერთად..გავითვლიდით...და ვიწყებდით....
გავრბოდი გავრბოდი შოოორს...ნიავი კი ნაზად მიჭერდა...
მზის სხივები თვალს მადევნებდნენ ...
მინდორი და ხეები კი მიცავდნენ...რისგანნნ...ვისგაან....მაგრამ მიცავდნეეენ ყველაფრისგაან...
როცა დავიღლებოდი დაგაგორდებოდი ხოლმე მინდორო და აჩქარებულ გულს მზეს მივუშვერდი...
ნიავი მაინც არ ისვენებდა და შემეთამაშებოდა ხოლმეე...
მეც მოუსვენარი ბავშვი ახლადდაღლილი გულით წამოვხტებოდი და ისევ გავიქცეოდი..ნიავი კი ისევ გამომეკიდებოდა...
ხან რა ... ხან რა...
ზოგჯერ დედაშვილობანას ვთამაშობდით... მზე დედა იყო ..მამა მთვარე რომელიც სახლში გვიან მოდიოდა... შვილები კი მე და ბუნება ...
ნიავი კი ყოველთვის ჩემს მეგობრად რჩებოდა... ბავშვობის მეგობრად ... რომელსაც ჩემი ყოველთვის ესმოდაა ...
მიყვარდა ბუნება ... მასთან თამაში ... მისი ფერებიი...მისი სხივები...
ყველაფერი რაც მას ეკუთვნოდა...მეც მას ვეკუთვნოდი...მეც მისი შვილი ვიყავიი..
როცა ძლიერ დავიღლებოდი და მინდორს დავაგორდებოდი .. ცაში ავიხედებოდი და ჩუმად ჩემს გულში ვიწყებდი თამაშს...
ცაზე ფითქინა ღრუბლებში ხან რას ვხედავდი ხან რას ... მერე ოცნებას ვიწყებდიი ...
და ღრუბლებში სირბილს ... ბავშვური ბედნიერებით...
როგორ ლამაზობდა ყველაფერი ... ცოცხლობდა...
ჩემი ბავშვური თვალით ბედნიერობდა ...
შემიყვარდა ოცნება , ფიქრები .... და ვიქეცი მეოცნებე რომანტიკოსად ...
დროსთან ერთად იცვლებოდა ყველაფერიი... ბავშვობის ნაზი ფერები ცვდებოდა ...
როცა წლები გადიდოდა და მე მინდორზე დავგორდებოდი...ცას ავხედავდი და ღრუბლები..
ისევ ისეთი ფითქინა , სიცოცხლით აღსავსე აღარ იყო..
ცოტახნით თუღა ვასწრებდ იმასთან თამაშს რომ უცბად დაიქუხებდა და ცა ტიროდა ...
მეც უცბად წამოვხტებოდი ჩანთას ხელს დავავლებდი და სახლში გავრბოდი..
დღის ღრუბლები ღამისამ შეცვალა...
ღამე არ ქუხდა , ღამე მშვიდად ეძინა . ცა არ ტიროდა ...
მეც მინდორს დავაგორდებოდი და ვარსკვლავების ბედნიერად ციმციმს შევყურებდი ..
ვოცნებობდი და ნელნელა ოცნებაში ვიზრდებოდი...
ვიზრდებოდი და ბავშვობის ფერები მკრთალდებოდა..ხუნდებოდა...ვხვდებოდი რომ ისე აღარ ვთამაშობდი...ისე აღარ ვიქცეოდი ... ისე აღარც ვოცნებობდი და აღარც ვფიქრობდი ...
სხვა ვხდებოდი .
თითქოს ჩემთან ერთად ყველა შეიცვალა ...
ის ბავშვური ბედნიერება ტკივილმა შეცვალა ... ტკივილმა რომელსაცც ადამიანები მტკენენ ...
მაგრამ მეგობარმა არ მიმატოვა ...
ნიავი ჩემთან იყო პატარა თუ ღრმა ტკივილში ... მენიავა ... ცრემლები გამიშროო...და მითხრა ...'' ვითამაშოთ მე ისევ დაგიჭერ...''
ისევ ჩემთან იყო ...
ღამე იყოო და ბავშვობის წლების მერე პირველად ღამით ...როცა ვარსკვლავებით ვთამაშობდი ნიავთან ერთად ვირბინე ... გული დავქანცე...და დავცალე...
თავისუფალი და ძლიერი კი მომავლის ბედნიერ ტკივილს ველოდები.
ველოდები და ვიცი ახლა ჩემთვის ღრმა ტკივილი...დიდიხნის შემდეგ მკრთალ მოგონებად ბავშვობის თამაშად გამახსენდება...
და მაშინ როცა კიდევ ერთხელ მეტკინება ...
მე გავიზარდე...
ბედნიერება იყო ჩვენს თამაშში ''დედა'', ტკივილი კი ''მამა '' ..მე კი ორივეს გაზრდილიორივეთი შეძენილი...
ერთი ხუჭუჭთმიანი მეოცნებედჩარომანტიკოსებული გოგონა ვარ ....
Subscribe to:
Posts (Atom)





